امروز دارالخلافه کجاست؟
در تکاپوی گذرگاه زمان، سر برمیگردانی و پلکهای برهم نهادهات در جهانی دیگر باز میشود، سفری میکنی به هزار و چهار صد و اندی سال قبل و از دریچه پنجرهای چوبی بر دیوار کاهگلی خانهای قدیمی به عمر هزاران سال، جهان پیرامونت را به نظاره مینشینی.
کوفه، تهران، لندن، واشنگتن، سرزمین حجاز و منطقه شیعهنشین لبنان را در عصر قدیم و جدید در تصاویر جدا جدا از هم به تماشا مینشینی.
گذرگاه زمان، روز نهم ذیحجه را نشان میدهد، از پنجره کهنه تاریخ، تهران، کوفه، لندن، واشنگتن و سرزمین حجاز و منطقه شیعهنشین لبنان را نظاره میکنی، مستغرق در ترافیک انسانها، اصوات، خبرها و ازدحام رسانهها و شلوغیهای بیپایان.
نهم ذیحجه، یادآور یکی از روزهای خجالتآور تاریخ است، اشباحالرجال بیعت با حسین را پس گرفتند و با طلای رایج دارالخلافه کوفه بیعت کردند و پشتسر پسر مرجانه به نماز ایستادند!
روز نهم ذیحجه روز شهادت مسلم ابنعقیل وهانی ابنعروه است روز تنهایی سفیر حسین است و پیمانشکنی هزاران کوفی سوگندخورده.
سفیر حسین در کوفه به شهادت رسید و خیل عظیم مسلمانان باطیب خاطر مراسم حج را به جا میآورند.
در پنجره کهنسال، پی اجزای تاریخ سال ۶۱ هجری میگردی.
دارالخلافه کجاست؟ مسلمابن عقیل کجاست؟ آیا حسینابنعلی (ع) در مسیر کوفه است؟
پرسشها در انعکاس چندین باره به تکرار در میآیند و قبل از اینکه رمق از نفسهای از تعجب در سینه حبس شده، گرفته شود، پنجره تاریخ به صدا درمیآید «چه تفاوتی میکند که دارالخلافه کجاست..؟»
چه تفاوتی خواهد کرد که دارالخلافه کجا باشد، در مرکز تلاویو یا در واشنگتن یا هر کجای دیگر، اما آنچه تاریخنویسان درآینده، خواهند نگاشت این خواهد بود که خراج مالیات مردم لندن در بیبیسی فارسی هزینه شد و شمش طلاهای تهکشیده خزانههای آمریکا در اوج بحرانهای مالی در صدای آمریکا در توییتر و فیسبوک و بالاترین و امثالهم خرج شد تا بنیاد سورس پیروز انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری در انقلاب اسلامی ایران بشود.
تاریخنویسان در آینده خواهند نگاشت که فرستاده پسر حسین همگان را به بصیرت و به وحدت فراخواند و شبکههای اجتماعی اینترنتی همراه با شبکههای ماهوارهای و شبکههای سینمای خانگی همسو فعالیت کردند.
اگرچه مختارهای ثقفی در تحلیلهای سرگردان عقل زمینگیر خویش در سکوت محبوس شدند اما ندای «لبیک یا حسین» از تهران تا جنوب لبنان و در رسانههای سراسر جهان فراگیر شد چون همه از عمق جان باور داشتند که پسر حسینابنعلی(ع) در راه است و آمدنش و ظهورش حتمی است.
این روزها بازهم فرستاده سفیر حسین، همه را به بصیرت دعوت میکند، به بینایی نه به چشم فرو بستن و نمکدان اسلام و انقلاب و امام را شکستن و بعد هم از امام دم زدن.
فرستاده پسر حسین(ع) اما امروز در حلقه یاران سستعهد کوفی تنها نمانده است، اگرچه اشباحالرجال مقطوعالنسل نشدهاند، اما از شجره طبیه امامخمینی(ره) بسیجیانی باقی ماندهاند که جانشان، کلام رهبرشان است و سنگرها را با چراغهای بصیرت و بینایی روشن ساختهاند تا روز ملاقات فرزند حسین (ع).
مشاهده مطلب در آتی نیوز و البرز و سفیرنیوز و مشرق و جوانی و چارچوب و ...