جمعه ۳۰ آذر

تا کنون فرصت نشده که یادداشت این روزها را بنویسم این را برای کلام نخست نشریه زائر نوشتم اینجا هم می آورمش ...

 به قصد قربت نه به قصد غربت ...

به ازای هر قدمی که بر می داری، عقل شکوه می کند که یک قدم دور شدی ولی دل، گواهی می دهد که تکرار قدم هایت در تکاپوی مکان و زمان از قرب تو هیچ نمی کاهد.

قدم ها را آهسته تر بر می داری و آن گاه، یادت می آید که زمان و عمر دست به دست هم داده اند و در سایه این اتفاق همه سلاح ها نقش بر زمین شده و صاحبانشان سر تسلیم فرو داشته اند.

دلت آرام و قرار ندارد و می دانی که تپش های قلبت هیچ سرگرم کننده ای را برای تغافل هم بازی نمی شود.

به زمین منی و چادر های سفیدش، در بهت می نگری تا که دلت اعتراف می کند با او انس گرفته ای وهمین امروز، صبح روز سوم بیتوته که از خواب بلند شده بودی در سرت گذشته که ای کاش می شد همه سفر را در این صحرا ... 

صحرایی که در آرامشش همه دل ها به پشتوانه یک کوه سترگ، استوار و محکم آرام و قرار گرفته بود.

ونیمه شبی اگر خواب آشفته، آزرده ات می کرد، سجاده نماز شبت پهلوی دل حضرت صاحب پهن می کردی و با اشک، مناجاتت را شکوه خجالت بی معرفتی ها، می کردی که بخشش از بزرگان است.

به ازای هر قدمی که برمی داری و برداشتی تا از محل خیمه های منی دور شوی، دلت خجالت زده شده که باشد آمدیم و ندیدیمت!

آمدیم و چشم هامان هرچه جستجوکرد، تو را ندید ویا که اگر دید، نشناخت و گذشت، وای برما... وای بر این چشم ها و دل ها که با هزار امید و آرزو هزاران فرسخ راه را... 

قدم هایت  را بر می داری و به این دل خوش می داری که آمده ای و عطر حضورش را چشیده ای و برایش دعا کردی و دست دعا کاسه گدایی کرده ای که " الهم کن لولیک ...

به ازای هر قدمی که بر می داری، یا برداشتی که از منی دور شوی، به آرزوهایی می اندیشی که در منی  سر بریدی شان.

سر بریدی شان تا بین تو  و حضرت رب لارباب حایلی نباشند، قدم هایت را برداشتی اما دور نشدی و دور همه دوری ها  را خط بطلان کشیدی که آمده ای تا بمانی .

نیت قربت  داشتی و سنگ ریزه هایت را اسباب رجم کردی و نشانه گرفتی وسوسه  های خناس را،

رجم کردی شیطان را و مانع حضور تو در عرفات، منی و مشعر را.

به ازای هر قدمی که بر می داری، به خدا پناه می بری از دست نفس، از دست شیطان و وسوسه های خناسان  که در پناه خانه بمانی و از صاحب خانه فاصله نگیری و دور نشوی.

پس به ازای هر قدمی که  بر می داری، دل آرام می گیرد که نزدیک می شوی.

بیتوته ات را تمام کردی و پس از رجم به سمت طواف می روی، نیت قربت می کنی و عرفات، مشعر و منی را با امید زیارت دگر باره بدرود می گویی که این خداحافظی به قصد قربت است نه به قصد غربت.

دوشنبه 26 آذرماه

امروز از صبح کمی خوابیدم. انگار همه حال و هوای رفتن دارند و کارها کمتر شده، نزدیک ظهر با یکی از دوستان زدم بیرون برای جمع آوری سنگ. کنار ساختمان محل اقامت، چیزی شبیه یک کوه سنگی بود. سه هفته ای کوه نرفته بودم از آن جهت پاهایم وسوسه می شد که راه راست را بگیرد و بالا برود.

یک بطری کوچک آب معدنی در دستم و شروع کردم به جمع کردن سنگ ریزه . صفایی داشت به خودم حیف گفتم که سفر قبل سنگ ها را کس دیگری برایم جمع کرده بود.

در این حج اگر حواس آدم جمع هم نباشد مرتب به آدم تلنگر می زند به خودم وسط کار که می گشتم لای سنگ ها و خاک ها می گفتم چه می کنی ؟ فکر می کردم که این سنگ ها  را باید به سوی کسی پرتاب کنم.

برای انسان احساس آمادگی بوجود می آورد، ای وای که تعدادی از این سنگ ها را باید به  سوی خودش پرتاب کند اگر از آدم های شیطان شده باشد البته ....

بطری آب معدنی را پر سنگ ریزه کردم  این برای چند نفر دیگر هم کفایت می کند، برگشتنی روی پل عابر پیاده که منظره قشنگی داشت دو سه تا عکس گرفتیم و نشستم پشت میز کار تا عصر جلسه ای و خورده کاری هایی که باید برای رفتن خودت را آماده کنی .

امشب به کجا می خواهم بروم هنوز خودم  هم نمی دانم .

انسان بد جوری اهل غفلت است، صحرای عرفات .

هیچ چیز دیگری نمی دانم فقط این را می دانم که حضرت ولیعصر (عج)، خلاصه خلقت جهان و عصاره هستی هم امشب لباس سفید بر قامت رعنایش می کند و تلبیه می گوید...

لبیک اللهم لبیک ... لبیک لا شریک لک لبیک ... ان الحمد و النعمت لک والملک ...  لا شریک ...

و نه چیز دیگری مگر اینکه در چنین شبی حضرت سیدالشهداء در حالی که به لباس احرام محرم شده بود برادرشان قمر بنی هاشم خطبه ای قراء سر داد و گوئیا کاروان مقصد خویش را به سمت دشت کربلا نشان کرده بود.

من فکر می کنم این حج به ظاهر نیمه کاره همه کارهای اسلام را به سر انجام می رساند تا به آخر .

البته که امور دنیا و آخرت مارا هم کفایت می کند ...